previously on tek çocuk annesi:
bir önceki postta size her şeyi anlattım. bir daha özetliycek halim yok, zati üç paragraf yazmışım. açın okuyun.
yeni bölüm:
acaba yetişebilecek miydim? evet tam bunları düşünürken ekran donmuş ve jenerik akmaya başlamıştı. daha sonra ben evde çok oyalandım ve yetişemedim. geçen bölümün finali sırf merak ettirme amaçlıydı. çünkü esas olayı hemen başta yaratıp bu bölümün heyecanını kaçıramazdım.
işte bütün bu düşüncelerle yoldaydım. sahilden gitmekle hayatımın hatasını yapmış, adeta 5'le giden sarı dolmuşta gençliğimi solduruyordum. yola çıkarken heyecan dolu gibi olan yüzüm, daha kadıköy'e yaklaşmadan sirke satmaya başlamış, dolmuşta bir yalnız gibi pencere camlarında hayat ışığı arıyor, yakın çevrem ve dostlarıma mesajlarda avuntu bulmaya çalışıyordum. afedersin şerefsiz maç yüzünden geciktim resmen. maç varmış meğer, ben ne biliyim (entel doğmayı, futbol sevmemeyi ben seçmedim) (ben mi istedim doğmayı) (isyanım yaradana) (felsefe bölümü 2. sınıf talebesiyim, kusura bakmayın)...
çocuklu anne art arda mesajlar atıyor, nerde kaldığımı soruyor. benim biraz çekindiğim 'ben tekim başak'ı arattırıp bana gözdağı vermeye çalışıyordu. ama elimden gelen bi şey yoktu. ben şöfere "abi daha hızlı gidemez miyiz? benim biraz acelem var da..." dedikçe şöför oralı olmuyor, "haspin allaaah" gibilerinden başını iki yana sallıyordu. doğrusu bu artist şöföre de iyiden iyiye gıcık olmuştum. elime verseler kuru odunla vura vura döverdim ben bunu kesin. ama stadın orda sıkılıp indim. çareyi yürümekte, bu güzel günde havayı teneffüs etmekte buldum.
çocuklu anne biraz sonra arayıp "biz sürprizi yaptık. istersen sen gelme" dedi. oha nasıl da gücenmiştim. sanki benim elimdeydi. arkadan da kembriçli gözde'nin olsun, ben tekim başak'ın olsun, dex'in ve tek çocuk annesinin meyvesinin olsun kahkaha dolu sesleri geliyordu. beş on dakka sonra yanlarına gittim. aaaooovvv bi de ne göreyim, keşke gitmez olaydım. devamı haftaya... (acaba ne gördüm?) (heyecanlı bekleyiş) (seneye görüşürüz)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder